است . در يك سيب به وزن 150 گرم با پوست در حدود 3 ميلىگرم فيبر و 4 ميلىگرم كوئرستين وجود دارد كه با راديكال‌هاى آزاد مبارزه و سلول‌ها را از آسيب آن‌ها حفظ مىكند . تحقيقات نشان مىدهد : مصرف سيب امكان ابتلا به بيمارىهاى قلبى را كاهش مىدهد . چون قسمت عمده‌ى مواد مفيد سيب در پوست و زير پوست آن قرار دارد توصيه مىشود كه حتى الامكان سيب با پوست مصرف شود ( البته مشروط بر اينكه از عدم آلودگى پوست سيب با مواد نامناسب شيميايى اطمينان حاصل شود ) . آب سيب صددرصد خواص خود سيب را ندارد ، زيرا مقدار زيادى از فيبر و ماده‌ى كوئرستين سيب به آب آن منتقل نمىشود و لذا براى استفاده‌ى كامل از خواص سيب بايد آن را كامل مصرف نمود . سيب در اغلب اشخاص اشتها را كم مىكند و در كودكان كم‌سن و سال ممكن است ايجاد اسهال نمايد . يك چهارم از يك سيب متوسّط عبارت است از ماده‌اى به نام پكتين كه ميزان كلسترول LDL خون را از طريق كاهش جذب چربى كم مىكند . هم‌زمان ، پكتين ميزان كلسترول HDL يا كلسترول « خوب » بدن را كه به مصرف توليد هورمون‌ها مىرسد ، افزايش مىدهد كه افزايش HDL باعث كاهش خطر بيمارىهاى قلبى مىشود . سيب باعث ثبات قند خون مىشود كه به اين ترتيب براى افراد مبتلا به بيمارى ديابت يا افراد با قند خون پايين ( هيپوگليسميك‌ها ) مفيد است . البتّه اگر به مقدار متعادل مصرف شود . كسانى كه زياد سيب مىخورند كمتر دچار سرماخوردگى يا عفونت‌هاى قسمت‌هاى فوقانى دستگاه تنفسى شده و عموما كمتر بيمار مىشوند . برخى بر اين باورند كه آب سيب ويروس‌هاى عفونت‌زا را مىكشد . سيب پخته در رفع بىخوابى مفيد است و سيب خام يا پخته هم مانع تشكيل اسيد اوريك در بدن مىشود از اين جهت مصرف آن در درمان روماتيسم ، نقرس ، تصلّب شرايين ، اگزماهاى مزمن ، چاقى ، بواسير و بيمارىهاى پوست بسيار مفيد است . شيره‌ى سيب اثر بسيار مفيدى در سرماخوردگى ، گرفتگى صدا ، سرفه ، بيمارىهاى سينه و حالات عصبى دارد . بررسىهاى دقيق نشان داده است كه مصرف سيب در بهبود ورم حاد و مزمن